Qarabag Media
Haqqımızda Əlaqə

Bu gecə yuxumda Arazı gördüm


Tarix:13-10-2019, 12:59 Kateqoriya:Manşet / Yazarlar

Bu gecə  yuxumda Arazı gördümO söhbət edirdi bunu. Deyirdi 1997 ci ildə Biləsuvarın İranla sərhəd rayonunda yerləşən N saylı hərbi hissədə xidmət edirdim. Müharibədən yenicə başı açılmış, təzəcə qurulmuş bir ordunun əsgəri idim. Fındıq çubuqları ilə hörülüb, üzərinə çiy palçıq yapışdırılmış balaca kazarmada qalırdıq. Yayın istisində ağcaqanadların, mığmığaların əlindən cana yığılırdıq. Bəzən yorğun halda yatırdım, qeyri ixtiyari bədənimin hansısa hissəsini qaşınma tuturdu. Səhər yuxudan oyananda əlimi də, bədənimi də qan içində görürdüm. Öncə ağcaqanadlar dişləyirdi, sonra mən qaşıyıb yara edirdim, daha sonra isə bitlər hücum çəkirdi bədənimə. Barmaq ucu qədər böyüklüyü olan bir yara aylarla sağalmaq bilmirdi.Əksinə böyüyüb yayılırdı bədənimin hər nöqtəsinə.

Deyim ki , rahat şəraitdən, yağın, balın içindən çıxıb bu çətinliyə düşmüşdüm!! Yox , heç , xaraba qalmış evimizdədə bir qarın rahat yemək, rahat paltar , isti yataq gördüyüm olmamışdı. Ancaq bura məni anamın odun sobasında ,qarğıdalı unundan , bişirib , içinədə azca göz yaşı qatıb verdiyi xamıralıya belə tamarzı etmişdi. . Gün ərzində yalnız bir dəfə iki dodağımın arasından nəsə keçirdi .O isə suda qaynadılmış kələm ola bilərdi. Kitelimin yaxalığında bitlər özünə məskən salmışdı. Göydən bir damcı yağış yağsa mütləq mənim çəkməmin cırığından keçib ayağıma dəyməliydi.

Burda olan əsgərlər Məktub yazıb göndərirdilər evə, aylarla cavab gəlmirdi. Kiminin məktubu səhv ünvana gedirdi, bəziləri isə elə yolda itib-batardı . Hətda bir dəfə Gizir əsgərin məktubunu valideyinlərinə pul ilə satmaq istəmişdi. Valideyin pul verə bilmədiyi üçün gizir məktubuda özü ilə geri qaytarmışdı. Gizirin pul ala bilməməsi səbəbindən o əsgəri necə döydüyünü isə hələdə unuda bilmirəm .

Heç bir zaman evə məktub yazmadım. Çəkməmin cırığına hər dəfə baxanda, kaş ki atam gələrdi, heç nə də yox, mənə bir cüt təzə çəkmə gətirərdi deyə düşünürdüm . Qış gəlsə çətin olacaq deyə.

Yatsam yuxuma da gəlməzdi ki, bir gün postdan enəndə əsgər yoldaşlarımın mənə- “yanına valideyinlərin gəlib” deyəcəyi. Utandım bu cür vəziyyətdə atamın qarşısına çıxmağa. Düzdü mən nə edə bilərdim? Axı bu çəkməni mənə bu vəziyyətdə vermişdilər. Ama bunu kiməsə izah etmək çətin olardi. Bəlkə də heç soruşmazdılar məndən. Mənsə tədbirli tərpəndim. Yoldaşlarımdan birinin çəkməsin geyindim, digərinin kəmərini aldım, bir başqasının isə papağın.

NBM-ə çatanda atamı görməli olduğum halda anamı, dayımı görməyim içimdə ani bir qırıqlıq yaratdı. Özü-özümə “ Bu kişi belə yaşlanıb ki yazıq arvadı da özü ilə gətirib çıxarıb bura? Axı mən bura gələndə sözümü demişdim, əvvəla yanıma gəlməyin , xüsusən anam heç gəlməsin “ çox əsəbləşdim.. Elə bu hərəkətinə görə anamın gətirdiyi patinkaları da götürmədim.

Təxris olunduqdan sonra bildim ki, atam ölümündən öncə anamı yanına çağırıb, uşağın yanına getsən təzə çəkmə apar deyib.
Deyir posta çıxırdım iki saatdan bir dəyişilmək şərti ilə. Ama bəzən bu iki saat dörd, dörd saat isə altı hətda səkkiz saat olurdu. Bir dəfə isə sutka ərzində kimsə gəlməmişdi bizi dəyişmək üçün. Nə etmək olardı? Axı ordumuz yeni idi. Bığ yeri yenicə tərləyən cavanlar hamısı Qarabağda həlak olmuşdular. Cəmi 3- 4 il əvvəl. Yarısı fiziki şikəst olmuşdu adamımızın, yarısıda döyüşdən sonra mənəvi travma alıb ölkəni tərk etmişdilər, heç kəsin bilmədiyi səbəblər səbəbindən.

Posta ən çox qaldığımız vaxt bizi dəyişməli olan əsgərlər pullu kişilərin övladları olmuşdu. Posta çıxmamanın hər saatı üçün komandirə yaxşı pul vermişdilər. Mənim 10 saatımı adamlar pul ilə satın almışdılar.

Bu on saatım sizin düşündüyünüz adi on saatlardan deyil. Biri, on ilə bənzər o saatların. Önünə baxarsan düşmən əlində ki, doğma adamların, doğma torpaqların görünər. Arxana baxarsan doğma elin və arxa bildiyin nankorlar. Dişim dodaqlarımı kəsirdi, söz verirdim bu dəfə çəkəcəm silahı , vallah biçəcəm bu əclafları.

Deyir bir dəfə bir qoyun sürüsü gəldi İran üzdən. Hər kəs ola bilərdi bu qoyunu otaran. Oğru da, qaçaqmalçı da, terrorist də sadə iranlı, üzr istəyirəm, sadə azərbaycanlı da . Bu səbəbdan ciddi nəzarətdə saxladıq kişini. Qoyun sürüsü Arazın kənarı ilə otlağa səpələndi. Çoban üzünü arazın sularında yudu daha sonra arxasını bir təpəyə söykəyib dayandı. Ağıl almayacaq bir sükunətlə üzgün-üzgün, dərdli-dərdli o taydan bu taya baxmağa başladı. Olardı, təqribən 65, 70 yaşı . Səhər yenicə açılmışdı, günəş sübh tezdən baş qaldırıb o taylı, bu taylı vətənin bir-birinə həsrət olan torpağına öz nurun səpələyirdi. İsti hava axar suyun zəif soyuğuna qarışmışdı. Otların, çiçəklərin iyi havada aydın hiss olunurdu.
Adam bir qədər olduğu vəziyyətdə qaldı. Daha sonra səsi getdikcə uca səslə oxumağa başladı.

Əziziyəm Qarabağ.
Şəki-Şirvan qarabağ.
Hər yan cənnətə dönsə .
Yaddan çıxmaz Qarabağ.

Həmin yaz o kişini hər gün görə bilirdim.
Gəlirdi....üzün yuyurdu...saatlarla baxırdı... təkrar-təkrar bu sözləri oxuyurdu..
Ardınca isə ağlayıb gedirdi........

Kənd yerində, böyümüşdüm . Evimizin içindən sonra ən yaxşı tanıdığım yer kəndimzin mərkəzi, futbol meydançamız, mal örüşümüz, məktəb yolumuz və arxacımız olmuşdu.

Nəyin ki , 30 milyondan çox adamımızın İran əsarətində yaşamasın, heç öz ölkəmizdə olan əhali sayını yaxşı bilmirdim. Yalnız əsgərliyə gələn zaman bilmişdim ki, o sürünü otaran kişi də, onun qardaşı da, oğlu da, qızı da , elə hər kəsi , qanı , dili, dini, adəti bir olan doğma adamlarımızdır.
Bu adamlar on illər boyunca bir addımlıq yoldan keçib bir –birlərinin yasında, toyunda iştirak edə bilməmişdilər. İndi isə sərhədlər açılıb, gediş gəliş bərpa olunub, buna baxmayaraq artıq gec idi. Çox adam qohum əqrabaların tapa bilməmişdi, kimisi dünyadan köçmüş, kimisi fərqli şəhərlərə, fərqli ölkələrə getmişdilər.

Sürünü otaran dayının dərdini yalnız bu vaxt anlaya bilmişdım.

Heç bir təhsilim olmasa da , insanımın başına gətirilən bu fəlakət məni uzun bir xəyal uçrumuna aparmışdı. Deməli 30 milyondan çox adamımızın, Təbriz, Urmiya ,Ərdəbil kimi doğma yerlərimizin dərdi azmış kimi, üstəlik sinəmizə Laçın, Şuşa , Ağdam , Xocalı yarası da vurulmuşdu.
Hələ də Qarabağ dərdini bərabər çəkən , biri o birindən xəbərsiz iki Azərbaycan yerləşirmiş Xəritənin hansısa hissəsində.

Deyirdi hərbi xidmətdən sonra xaricə getdim. Öncə fəhləliyə başladım . Müxtəlif çətin işlərdə çalışdım. Topladığım pulların hesabına təhsil aldım .Bu illər ərzində vətənimdə gedən prossesləri ancaq televizyalardan , mətbuatdan izlədim. Mənim qoyub getdiyim hər nə vardısa dəyişdi. Ordumuz gücləndi, Orduya qazanc yeri, əsgərə pul kimi yanaşan “zabit” lərin yerinə yüksək ali təhsilli, vətənpərvər zabitlər gəldi. Bir-birindən güclü silahlar,.. texnikalar, hərbi hissələr ..

Dəyişilməyən isə İkiyə bölünən Azərbaycan, düşmən əlində qalan 20 faiz torpaq dərdi oldu.
Deyir dünyanın hansı nöqtəsində yaşamağımdan asılı olmayaraq , 4 ilimi yazılmamış qanunlarla , çətin şəraitdə, heç bir qarşılıq görmədən xidmət etməyimə baxmayaraq tək çağırışla bu torpağın uğurunda döyüşməyə hazıram. Axı biz bu vətənin övladlarıyıq.
Qürbəttə olsam belə sözün əsl mənasın da qüdrətli, güclü orduya malik bir ölkənin vətəndaşı olduğumu hiss edirəm.

Həyatın real qanunlarının, prinsiplərinin dəyişlməz hissəsi olaraq , yenədə vəzifəsindən, pulundan istifadə edib, harınlaşan insanlar var. İnsanların hər birinin sosial durumu qənaətbəxş deyil. Ancaq etiraf edək ki, daha nə heç bir əsgər zorla müddətdən artıq xidmət etmir, qarın yatalağından, xroniki xəstəlikdən ölmür, təhsilsiz zabitlərin komandanlığı altında xidmət aparmır. Nəyin ki Cənubi Qafqazın, eləcə də dünyanın bir çox orduları ilə müqayisəyə gələcək ordumuz, canlı qüvvəmiz var. Bu vətəndən , bu torpaqdan getməyin.

Ən azı Doğma Qarabağımızın işğaldan azad olunacağı günü , əyninə bir dəfə də olsa hərbi forma geyinmiş əsgər, əlinə 3 rəngli bayraq götürmüş vətəndaş kimi qarşılayın. Bizlər ya qalıb məhv olmalı ya da ölkədən çıxıb yaşamalıydıq. İndi isə çox şeylər dəyişib.

İstər döyüş olsun, istərsə də Sülh. Bu gün hansısa erməni generalının, nazirinin çaşqın qarışıq nitqlərini, uydurma iddialarını , ismarıclarını səssizcə qarşılayıb , üzərindən keçmə zamanı deyil.

Babalarımızın məzarını düşmən tapdağından azad edək deyərkən, üç onillikdə atalarımızın , qardaşlarımızın məzarlarını yurd, vətən həsrətilə qazdıq. Minlərlə şəhid verdik, qazi olduq.

Bu gün hansısa şəhid övladının, şəhid qadınının tələbini ödəmiriksə, vətən qazisinin sözünü dinləmiriksə bu hər şeydən öncə günü-gündən qüdrətlənən ordumuzun iradəsinə , əzminə toxunmaqdı.

Unutmayaq ki, bu günün şəhidi doxsanlarda kişi kimi xidmət aparıb döyüşənlər və ya onlardan tərbiyyə alanlardı. Qazilərimiz ya Qarabağda sağlamlığını itirənlər ya onların ailəsindən, kəndindən , soyundan olanlardı.

Xələf Xələfov

________________________________________________________________________________________________________










SON XƏBƏRLƏR
AVRO-2020: Azərbaycan yığması son matçda da uduzdu - YENİLƏNİB
Qarakənd faciəsindən 28 il ötür
Bu il Azərbaycanda 12 mindən çox ailə dağılıb
Nazarbayevin qızının Sərkisyan sevgisi... (ŞƏRH)
Mina Abbasova 312 gimnast arasında 2-ci yerə çıxdı
Azərbaycanla Qazaxıstanı birləşdirəcək TransXəzər optik magistralının tikintisinə başlanıldı
Dövlət Komitəsində vətəndaşların növbəti qəbulu keçirilib
Məcburi köçkünlər üçün əmək yarmarkası keçirilib - FOTOLAR
Prezident bu avtomobil yolunun yenidən qurulması ilə bağlı sərəncam imzaladı
"Kimdi bu qəribdən küsüb inciyən" — Sevinc Qəribin şeirləri
Lukaşenko oğluna vəzifə verdi
"Etimada görə təşəkkür edirəm" - İbrahim Məmmədov
DİN polis orqanlarında orta rəis heyəti vəzifələrinə xidmətə qəbulla əlaqədar müsabiqə elan edir
Türk nazirdən TANAP-la bağlı AÇIQLAMA
Novruz Məmmədov yeni vəzifəyə təyin olunub
Erkən ölümə nə səbəb ola bilər?
Azərbaycanda sabaha gözlənilən hava proqnozu açıqlanıb
Yupiterin peykində nəhəng su ehtiyatı tapılıb – NASA tədqiqatları davam etdirir
Aqil Abbas: “Ermənistandan gələn də, ora gedən də qələt eləyir”
Gürcüstanda deputatlar parlamentə buraxılmır
"Azərbaycan ordusu 1992-də Xankəndiyə girirdi…" – Ermənistanın keçmiş baş naziri
İran yenidən qarışdı - Polislər öldürülür - VİDEO
Prezident “28 May” metrostansiyasının qarşısında – FOTOLAR
Peşəkar rəssam, titulsuz yazıçı, medalsız idmançı və təltifsiz kinoaktyor
Azərbaycan millisi Slovakiya ilə oyundan öncə son məşqinə çıxıb
Bu gün Beynəlxalq Kişilər Günüdür
Ahmet Sağlam AKP-dən istefa verdi
Tehranda təhlükəsizlik qüvvələri etirazçılara atəş açıb- VİDEO
Azərbaycan Türk fəlsəfəsindən yarpaqlar: MİRZƏ ƏLİ MÖCÜZ ŞƏBÜSTƏRİ
"Onlar "Qarabağ" sevqisi üçün birləşir" - "İmarət" 10 yaşında